Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η μνήμη των 57 θυμάτων παραμένει ανοιχτή πληγή και ταυτόχρονα πυρήνας ενός επίμονου, συλλογικού αιτήματος: δικαιοσύνη. Στο Σύνταγμα, αλλά και σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα, συγγενείς των θυμάτων, πολίτες, φοιτητές και σωματεία βρέθηκαν ξανά στον δρόμο, μετατρέποντας την «μαύρη» επέτειο σε μια μεγάλη, ηχηρή υπενθύμιση ότι «τίποτα δεν ξεχάστηκε, κανένας δεν ξεχάστηκε».

Η μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα
Από το πρωί, χιλιάδες άνθρωποι κατέφθαναν στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το σημείο όπου είναι χαραγμένα με κόκκινο τα ονόματα των 57 νεκρών. Η κεντρική εκδήλωση μνήμης και διαμαρτυρίας εξελίχθηκε σε μια ογκώδη συγκέντρωση, με το πλήθος να παραμένει για ώρα έξω από τη Βουλή, στο μνημείο των θυμάτων.

Τρισάγιο τελέστηκε μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, αλλά και στο σημείο της τραγωδίας στα Τέμπη, εκεί όπου ο χρόνος για τις οικογένειες «πάγωσε» στις 28 Φεβρουαρίου. «Ο χρόνος δεν κύλησε ούτε μια στιγμή, πάγωσε στις 28/2», είπε χαρακτηριστικά η Άλμα Λάτα από το μνημείο των Τεμπών, συμπυκνώνοντας το βίωμα των συγγενών.

Παράλληλα, σε όλη τη χώρα οργανώθηκαν πάνω από 100 συγκεντρώσεις, ενώ κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν και σε πόλεις του εξωτερικού, δείχνοντας πως η υπόθεση των Τεμπών έχει ξεπεράσει τα στενά όρια ενός «εθνικού τραύματος» και έχει γίνει σύμβολο για την ασφάλεια, τη λογοδοσία και τη δημοκρατία.

Η ομιλία του Παύλου Ασλανίδη: «Θέλουμε μόνο δικαιοσύνη, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει μέλλον»
Στο βήμα της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα ανέβηκε ο Παύλος Ασλανίδης, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών και πατέρας θύματος. Τα λόγια του, φορτισμένα από τρία χρόνια πένθους και αγώνα, πάγωσαν το πλήθος και μετατράπηκαν σε συλλογική κραυγή:

«Ζητάμε δικαιοσύνη, γιατί δεν υπάρχει μέλλον, δημοκρατία, πατρίδα χωρίς δικαιοσύνη», τόνισε, ξεκαθαρίζοντας πως ο αγώνας των οικογενειών δεν είναι ούτε διαπραγματεύσιμος ούτε διατεθειμένος να συμβιβαστεί.

«Τίποτα δεν ξεχάστηκε, κανένας δεν ξεχάστηκε», είπε, υπογραμμίζοντας ότι το αίτημα για αλήθεια και λογοδοσία παραμένει αδιαπραγμάτευτο. «Ζητάμε να χυθεί άπλετο φως στο έγκλημα που κόστισε τόσες αθώες ζωές», σημείωσε, χαρακτηρίζοντας την τραγωδία «έγκλημα» και όχι «ατύχημα».

Ο Παύλος Ασλανίδης περιέγραψε πώς, αντί για συμπαράσταση από την Πολιτεία, οι οικογένειες βρέθηκαν απέναντι σε «ένα κράτος απάνθρωπο, μια κυβέρνηση ένοχη και κυνική», μιλώντας για «αδιαφορία, υποκρισία και συγκάλυψη». Αυτή η στάση, όπως είπε, έκανε το πένθος «πιο ασήκωτο», το μετέτρεψε σε οργή και σε απόφαση «να μη δεχτούμε τη σιωπή, να μη συμβιβαστούμε με την ασχήμια και το ψέμα».

«Δεν ζητάμε καμία απευθείας ανάθεση για να τσεπώσουμε λεφτά. Θέλουμε μόνο δικαιοσύνη γιατί αλλιώς δεν υπάρχει μέλλον. Το κράτος δολοφονεί ακόμα», ανέφερε, συνδέοντας ευθέως την τραγωδία με τις διαχρονικές παθογένειες του κράτους και του συστήματος ασφάλειας των μεταφορών.

Σε ιδιαίτερα αιχμηρό τόνο, έκανε λόγο για «ηθικό αυτουργό» στην υπόθεση, κατονομάζοντας τον πρωθυπουργό ως «ηθικό αυτουργό σ’ αυτήν την ιστορία», ενώ πρόσθεσε: «Όταν σκοτώνουν την ελπίδα, επιβεβαιώνουν την ενοχή τους. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».

Κλείνοντας, επανέλαβε το κεντρικό αίτημα των οικογενειών: «Θέλουμε ανάσα για τη Δικαιοσύνη, για να λάμψει η αλήθεια και το φως. Απαιτούμε να έρθει δικαιοσύνη για όλα τα θύματα».

«Η Ελλάδα που επιμένει να αντιστέκεται δεν θα συμβιβαστεί»
Ο Ασλανίδης έστειλε και ένα μήνυμα ενότητας και αντίστασης: «Δεν πρόκειται να συμβιβαστεί η Ελλάδα της αλληλεγγύης, η Ελλάδα που επιμένει και αντιστέκεται». Η φράση αυτή λειτούργησε σαν γέφυρα ανάμεσα στον προσωπικό πόνο των οικογενειών και στη συλλογική αγανάκτηση μιας κοινωνίας που νιώθει ότι η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία», αλλά αποτέλεσμα προειδοποιημένων παραλείψεων και αγνοημένων προειδοποιήσεων.

Στο ίδιο πνεύμα, ο Βασίλης Χατζηχαραλάμπους, πατέρας θύματος, τόνισε ότι «η κοινωνία ζητά απαντήσεις και όχι επικοινωνιακή διαχείριση» και προειδοποίησε: «Η Βουλή να μην γίνει πλυντήριο». «Μανάδες, πατεράδες, σύζυγοι μεγαλώνουμε με μια απουσία που ουρλιάζει. Τρία χρόνια μετά η πληγή δεν έκλεισε γιατί η δικαιοσύνη καθυστερεί», είπε, περιγράφοντας το κενό που άφησε πίσω της η σύγκρουση των τρένων.

Ο Πάνος Ρούτσι, επίσης συγγενής θύματος, μιλώντας για «τρία χρόνια πόνου και οργής», υπογράμμισε ότι οι οικογένειες παραμένουν ενωμένες και αποφασισμένες: «Δεν θα τα παρατάμε μέχρι να βρούμε τη δικαίωση των παιδιών μας, των ανθρώπων μας».

«Εμείς που μείναμε πίσω»: Η φωνή των συγγενών
Στο βήμα της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα ανέβηκε και η Μιρέλα Ρούτσι, μητέρα του Ντένις. Η ομιλία της στάθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα των εκταφών, που οι οικογένειες ζητούν «από ανάγκη για αλήθεια».

«Εμείς που μείναμε πίσω, θα δώσουμε στα παιδιά μας τη φωνή για να μιλήσουν μία τελευταία φορά, μέσα από τις εκταφές που απαιτήσαμε από ανάγκη για αλήθεια. Οι εκταφές θα γίνουν με σεβασμό και διαφάνεια», είπε, εξηγώντας ότι η αναζήτηση της αλήθειας δεν είναι μόνο νομικό ζήτημα, αλλά και βαθιά ηθικό και υπαρξιακό.

«Μας κήρυξαν πόλεμο, μας κοροϊδεύουν, μας αντιμετωπίζουν σαν ένα τίποτα. Βλέπουμε συγκάλυψη και κοροϊδία, αυτά προκάλεσαν την οργή της κοινωνίας», πρόσθεσε, περιγράφοντας το αίσθημα προδοσίας που νιώθουν οι οικογένειες απέναντι σε ένα κράτος που, όπως λένε, δεν στάθηκε στο ύψος της τραγωδίας.

Ο Θεόδωρος Ελευθεριάδης, γιος θύματος, στάθηκε επίσης στο θέμα των εκταφών, ζητώντας «εκταφή με τους σωστούς όρους», ώστε να διασφαλιστεί ότι η διαδικασία θα υπηρετήσει την αλήθεια και όχι την συγκάλυψη.

Η φωνή της Θεσσαλονίκης: Η ομιλία της Ελένης Βασάρα
Την ίδια ώρα, στη Θεσσαλονίκη, η συγκέντρωση μνήμης είχε το δικό της ιδιαίτερο βάρος. Από το βήμα μίλησε η Ελένη Βασάρα, γραμματέας του Συλλόγου Συγγενών και μητέρα της Αγάπης Τσακλίδου.

«Τρία χρόνια πριν, για εμάς, μια νύχτα δεν ξημέρωσε ποτέ», είπε, περιγράφοντας πώς η ζωή των οικογενειών χωρίστηκε βίαια σε «πριν» και «μετά». Θύμισε ότι «διάφοροι υπουργοί δεν δίσταζαν να διαφημίζουν την ασφάλεια και τις υψηλές ταχύτητες των τρένων», την ώρα που, όπως ανέφερε, από το 2015 είχαν σταλεί 53 εξώδικα φορέων, ενώ μέχρι και λίγες μέρες πριν το δυστύχημα οι εργαζόμενοι απηύθυναν «δραματικές εκκλήσεις» για τα κενά στην ασφάλεια.

Η Βασάρα υπογράμμισε ότι η τραγωδία δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτέλεσμα μιας αλυσίδας προειδοποιήσεων που αγνοήθηκαν. Το μήνυμά της, όπως και των υπόλοιπων συγγενών, ήταν σαφές: η δικαιοσύνη δεν μπορεί να περιοριστεί σε μεμονωμένες ευθύνες, αλλά πρέπει να αγγίξει όλο το πλέγμα αποφάσεων, παραλείψεων και πολιτικών επιλογών που οδήγησαν στο μοιραίο.

Στο φόντο των κινητοποιήσεων βρίσκεται και η επικείμενη έναρξη της δίκης στη Λάρισα, που έχει προγραμματιστεί για τις 23 Μαρτίου, με τους συγγενείς να δηλώνουν ότι θα παρακολουθούν κάθε βήμα της διαδικασίας, διεκδικώντας όχι μόνο ποινικές ευθύνες, αλλά και θεσμικές αλλαγές, ώστε «να μην ξανασυμβεί ποτέ».

Πηγή φωτογραφίας 1: facebook.com
Πηγή φωτογραφίας 2: facebook.com
Πηγή φωτογραφίας 3: facebook.com
Πηγή φωτογραφίας 4: facebook.com
Πηγή φωτογραφίας 5: facebook.com