Για «νόμο της ζούγκλας» και «pax americana» κάνει λόγο ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμμος, σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβασή του για την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο
Facebook
X (Twitter)
LinkedIn
Αντιγραφή Συνδέσμου
Ομάδα σύνταξης interpress Insideworld
Για «νόμο της ζούγκλας» και «pax americana» κάνει λόγο ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμμος, σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβασή του για την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, τα ξημερώματα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου 2026.
Το πλαίσιο: Επέμβαση ΗΠΑ, σύλληψη Μαδούρο και νέα γεωπολιτική ένταση Σύμφωνα με τις πρώτες αναλύσεις, οι ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ προχώρησαν σε στρατιωτικά πλήγματα κατά στρατιωτικών στόχων στη Βενεζουέλα, με αποτέλεσμα την ανατροπή και σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο. Ο Τραμπ εμφανίζεται να δηλώνει ότι οι ΗΠΑ «θα διοικήσουν τη Βενεζουέλα μέχρι να γίνει δημοκρατική μετάβαση», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο δεύτερης επίθεσης, εάν κριθεί αναγκαίο.
Η σύλληψη του Μαδούρο επιβεβαιώθηκε με τη δημοσιοποίηση φωτογραφίας του από τον ίδιο τον Τραμπ, γεγονός που ενίσχυσε την εικόνα μιας ωμής επίδειξης ισχύος και επανέφερε στο προσκήνιο τη λογική των «σφαιρών επιρροής» και της άμεσης επιβολής καθεστώτων από μεγάλες δυνάμεις, όπως επισημαίνουν διεθνολόγοι.
Ποιος είναι ο Χρήστος Ράμμος
Ο Χρήστος Ράμμος είναι έμπειρος δικαστικός, πρώην αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και από το 2019 πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ). Γεννημένος στην Αθήνα το 1951, με σπουδές στη Νομική Σχολή Αθηνών και μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο Παρί-Παντεόν-Ασσάς, έχει διακριθεί για τις παρεμβάσεις του σε ζητήματα κράτους δικαίου και θεσμικών εγγυήσεων.
Η δημόσια τοποθέτησή του για τη Βενεζουέλα εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο: δεν περιορίζεται σε μια πολιτική κριτική, αλλά επιχειρεί να αναδείξει τις νομικές, ηθικές και ιστορικές διαστάσεις της αμερικανικής επέμβασης.
Η ανάρτηση Ράμμου: «Ο νόμος της ζούγκλας σε πλήρη κυριαρχία»
Στην ανάρτησή του, ο Χρήστος Ράμμος χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα για τον Ντόναλντ Τραμπ, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τη Δύση συνολικά, κάνοντας μια ιστορική αναδρομή από το Δόγμα Μονρόε έως τις σύγχρονες επεμβάσεις. Το κείμενο του, όπως το διατύπωσε, έχει ως εξής:
«Το 2026 δεν μπορούσε να ξεκινήσει πιο άσκημα, ξεπερνώντας κατά πολύ τις ήδη πολύ απαισιόδοξες προβλέψεις και προαισθήματα. Στην Βενεζουέλα επιβλήθηκε η pax americana. Ο νόμος της ζούγκλας και των κανονιοφόρων απέναντι στους ανυπάκουους επανήλθε χωρίς φτιασίδια πλέον. Είναι το λιγότερο αστείο ο Τραμπ να μιλάει για επέμβαση του Καλού [της “παρθενικής” και “αμόλυντης” χώρας του δηλαδή] κατά του κακού δικτατορικού καθεστώτος Μαδούρο. Ο δήθεν Πρόεδρος της ειρήνης που έχει καταπατήσει κάθε έννοια κράτους δικαίου και δημοκρατίας στην χώρα του καθώς και κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, αποφάσισε ότι η Αμερική είναι ο ελέω Θεού χωροφύλακας του πλανήτη, και δικαιούται να κάνει ότι θέλει στην κυριολεξία, όπως αυτός αποφασίζει κάθε πρωί που ξυπνάει,όπως να επιβάλλει τις κυβερνήσεις που θέλει, να αρπάζει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τις οποίες θεωρεί τσιφλίκι του, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Επανέφερε έτσι τις χειρότερες και πιο απροσχημάτιστα ωμές στιγμές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που ξεκίνησε με το δόγμα Μονρόε και πέρασε μετά -με διάφορα κάθε φορά προσχήματα, συνήθως το πρόσχημα της μάχης κατά του κομμουνισμού- από όλες τις νοτιοαμερικάνικες χούντες και δικτατορίες, το Βιετνάμ, τη Χιλή, την Γουατεμάλα, την Κούβα, τον Παναμά, την Γρενάδα, την στήριξη της 21ης Απριλίου 1967 παρ’ ημίν κ.ο.κ. Καλό θα ήταν επίσης να μην ξεχάσουμε την καταστροφική από κάθε άποψη αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Όποιος έχει καταδικάσει [και ορθότατα] την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, λογικά θα πρέπει, αν θέλει να είναι συνεπής, να καταδικάσει και την σημερινή ωμή παραβίαση της ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας. Δεν υπάρχουν καλές [όταν τις κάνουν οι δικοί μας] και κακές [όταν τις κάνουν οι εχθροί μας] παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Όποιος κάνει τη διάκριση αυτή, πρέπει τουλάχιστον να έχει συνείδηση ότι, υιοθετώντας την, χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά σε θέματα ηθικής και διεθνούς νομιμότητας. Και αυτό συνιστά θανάσιμο πλήγμα και στις δύο έννοιες. Συνέπεια δε αυτού είναι και ότι τα περί ηθικής και πολιτιστικής υπεροχής της δημοκρατικής Δύσης έναντι των “βαρβάρων” μετά πλέον και τα σημερινά γεγονότα δεν μπορούν πλέον, και ευλόγως, να γίνουν πιστευτά γενικώς και ειδικότερα από τους λαούς του ονομαζόμενου Τρίτου Κόσμου, που έχουν επιπλέον ήδη υποστεί την βάρβαρη ευρωπαϊκή αποικιοκρατία και διατηρούν την τραυματική ανάμνηση της. Και βεβαίως δίνουν επιχειρήματα στον Πούτιν για την Ουκρανία και στον Ξιζινπινγκ για την Ταϊβάν.»
