Η σειρά «ΡΙΦΙΦΙ» του Σωτήρη Τσαφούλια έριξε χθες αυλαία, αφήνοντας πίσω της όχι μόνο ρεκόρ τηλεθέασης, αλλά και ένα από τα πιο σπαρακτικά φινάλε που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στην ελληνική τηλεόραση. Η παραγωγή της COSMOTE TV κατέκτησε την πρώτη θέση σε τηλεθέαση ανάμεσα σε όλες τις σειρές και τις ταινίες που έχει φιλοξενήσει η πλατφόρμα από την αρχή της λειτουργίας της, σημειώνοντας ρεκόρ προβολών τόσο στο COSMOTE CINEMA 1 όσο και στην on demand υπηρεσία της, ενώ όλα τα επεισόδια είναι διαθέσιμα και σε 4K ανάλυση.

Ρεκόρ για τη COSMOTE TV και ένα φινάλε που συζητιέται
Η σειρά 6 επεισοδίων, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια και σενάριο Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρας Σακαλή, αποδείχθηκε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα τηλεοπτικά πρότζεκτ της σεζόν. Το τελευταίο επεισόδιο, που προβλήθηκε τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου, συγκέντρωσε τις περισσότερες προβολές στην ιστορία της COSMOTE TV, τόσο στο κανάλι μετάδοσης όσο και στην on demand πλατφόρμα, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική απήχηση της σειράς στο κοινό.

Στο επίκεντρο των αντιδράσεων βρέθηκε η τελευταία σκηνή με την Ευαγγελία Μουμούρη, η οποία υποδύεται την Όλγα. Η σκηνή με την πάστα—εκείνη που σε όλα τα προηγούμενα επεισόδια έμενε πάντα μισοτελειωμένη, με την ηρωίδα να τρώει μόνο μια κουταλιά—ολοκληρώνεται στο φινάλε, χωρίς ούτε μία λέξη. Μόνο σιωπή. Μια σιωπή που γέμισε το διαδίκτυο με σχόλια θαυμασμού για την ερμηνεία της ηθοποιού, με πολλούς να μιλούν για «ρεσιτάλ ερμηνείας μόνο με το βλέμμα».

Από το ριφιφί του ’92 στην ανοιχτή πληγή του 2001
Τυπικά, το «Ριφιφί» είναι μια σειρά για μια ληστεία που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Η μυθοπλασία πατά πάνω σε δύο αληθινές υποθέσεις: το διαβόητο ριφιφί σε τράπεζα της Αθήνας το 1992, που συγκλόνισε τη χώρα, και την τραγική ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, ενός παιδιού που δεν σώθηκε ποτέ, όχι επειδή δεν υπήρχαν χρήματα, αλλά επειδή υπήρχε… ένας νόμος.

Στο επίπεδο της ληστείας, η σειρά αντλεί έμπνευση από την πραγματική διάρρηξη με ριφιφί σε τράπεζα της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του ’90, μια υπόθεση που απασχόλησε έντονα την επικαιρότητα και έμεινε στην ιστορία για τον τρόπο εκτέλεσης και το μυστήριο γύρω από τους δράστες. Το «περιτύλιγμα» της αστυνομικής ιστορίας λειτουργεί ως όχημα για να ειπωθεί μια άλλη, πολύ πιο σκληρή αλήθεια: ότι οι μεγαλύτερες «ληστείες» δεν γίνονται πάντα στα υπόγεια των τραπεζών, αλλά και μέσα από τις ψυχρές διατάξεις των νόμων.

Η Όλγα, μια μάνα-σύμβολο και ο μικρός Παναγιώτης
Η κεντρική ηρωίδα, η Όλγα, την οποία υποδύεται η Ευαγγελία Μουμούρη, δεν είναι απλώς ο εγκέφαλος του ριφιφί. Είναι μια μάνα που κουβαλά ένα τραύμα που δεν κλείνει ποτέ. Στο 5ο επεισόδιο, η σειρά αποκαλύπτει τη δεύτερη, αληθινή ιστορία που κρύβεται πίσω από τον χαρακτήρα της: την υπόθεση του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, που συγκλόνισε την Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Το 1999, ο 18 μηνών Παναγιώτης διαγνώστηκε με λευχαιμία. Η μόνη ελπίδα για να σωθεί ήταν η μεταφορά του στο νοσοκομείο Memorial στις ΗΠΑ, με το κόστος της θεραπείας να φτάνει τα 100 εκατομμύρια δραχμές, περίπου 300.000 ευρώ. Ο πατέρας του, Στρατής Βασιλέλλης, οικοδόμος από τη Μυτιλήνη, αδυνατούσε να συγκεντρώσει το ποσό και απευθύνθηκε δημόσια στην κοινωνία. Ακολούθησε ένα πρωτοφανές κύμα αλληλεγγύης: άνθρωποι από κάθε γωνιά της χώρας, φτωχοί, συνταξιούχοι, εργάτες, κατέθεταν ό,τι μπορούσαν σε έναν τραπεζικό λογαριασμό. Το ποσό συγκεντρώθηκε. Φαινόταν πως είχαν νικήσει.

Κι όμως, ένας νόμος του 1931, μια παρωχημένη διάταξη που απαιτούσε ο λογαριασμός να έχει δηλωθεί εξαρχής ως «ερανικός», μπλόκαρε την εκταμίευση των χρημάτων. Η τράπεζα ενημέρωσε την οικογένεια ότι τα χρήματα δεν μπορούσαν να δοθούν. Παρά τις εκκλήσεις, τη λαϊκή κατακραυγή, την πίεση της κοινής γνώμης, τίποτα δεν άλλαξε. Ο μικρός Παναγιώτης δεν ταξίδεψε ποτέ στις ΗΠΑ. Πέθανε στις 5 Μαρτίου 2001. Η υπόθεση έφτασε μέχρι και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αλλά κανείς δεν κρίθηκε νομικά υπεύθυνος—όλοι είχαν απλώς «εφαρμόσει τον νόμο». Η δικαίωση δεν ήρθε ποτέ.

Από την οθόνη στην κοινωνία: ένα τηλεοπτικό κοινωνικό μανιφέστο
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας και οι σεναριογράφοι Βασίλης Ρίσβας και Δήμητρα Σακαλή χρησιμοποίησαν το πλαίσιο μιας «αστυνομικής ληστείας» για να μιλήσουν για κάτι πολύ βαθύτερο: την παθογένεια ενός συστήματος που μπορεί να σταθεί εμπόδιο ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, επικαλούμενο τυπικότητες και διατάξεις σχεδόν ενός αιώνα πριν. Η σύνδεση του ριφιφί του ’92 με την υπόθεση Βασιλέλλη αναδεικνύει ότι η πραγματική ληστεία δεν ήταν τα χρήματα από το θησαυροφυλάκιο, αλλά η κλοπή της ελπίδας ενός παιδιού και μιας οικογένειας.

Η ερμηνεία της Ευαγγελίας Μουμούρη μετατρέπει την Όλγα σε μάνα-σύμβολο: μια γυναίκα που δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν μπορεί να συγχωρήσει, δεν μπορεί να προχωρήσει. Η τελευταία σκηνή με την πάστα, όπου η ηρωίδα ολοκληρώνει επιτέλους αυτό που σε όλη τη σειρά άφηνε στη μέση, λειτουργεί σαν μια σιωπηλή τελετουργία πένθους, αλλά και σαν μια κραυγή ενάντια στην αδικία. Γι’ αυτό και το ίντερνετ αποθέωσε την ηθοποιό, μιλώντας για την «απόλυτη στιγμή» της καριέρας της.

Πηγή φωτογραφίας 1: politic.gr
Πηγή φωτογραφίας 2: sportime.gr
Πηγή φωτογραφίας 3: athinorama.gr