Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε στην Καλαμπάκα το τρισάγιο της οικογένειας Πλακιά για τα τρία κορίτσια που χάθηκαν στην τραγωδία των Τεμπών: τις δίδυμες Χρύσα και Θώμη, κόρες του Νίκου και της Σοφίας Πλακιά, και την Αναστασία–Μαρία, κόρη του Δημήτρη Πλακιά. Συγγενείς, φίλοι, συμπολίτες και άνθρωποι από όλη τη Θεσσαλία βρέθηκαν στο σημείο για να τιμήσουν τη μνήμη των παιδιών και να σταθούν στο πλευρό της οικογένειας σε μια ημέρα που ξύπνησε μνήμες, πόνο αλλά και την αδιάκοπη απαίτηση για δικαιοσύνη.

Η τελετή και οι σπαρακτικές ομιλίες
Το τρισάγιο τελέστηκε παρουσία πλήθους κόσμου, με την ατμόσφαιρα να παραμένει βαριά και φορτισμένη. Σπαρακτικές ήταν οι ομιλίες δύο νεαρών κοριτσιών: της αδελφής των διδύμων, Αναστασίας Πλακιά, και της ξαδέλφης τους, που μίλησαν για τις συζητήσεις, τα όνειρα, τους φόβους και το μέλλον που δεν πρόλαβαν να ζήσουν η Χρύσα, η Θώμη και η Αναστασία–Μαρία. Οι μαρτυρίες τους έφεραν δάκρυα σε πολλούς από τους παρευρισκόμενους, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται πρόσωπα, ιστορίες και ζωές που κόπηκαν βίαια.

Οι αιχμηρές δηλώσεις του Νίκου Πλακιά
Ο Νίκος Πλακιάς, εμφανώς συγκινημένος αλλά και αποφασισμένος, προχώρησε σε μια βαθιά αυτοκριτική για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν όλοι –θεσμοί, εμπλεκόμενοι αλλά και οι ίδιοι οι συγγενείς– την υπόθεση των Τεμπών.

«Τρία χρόνια μετά, οι ευθύνες βαραίνουν και μας», είπε με έμφαση, εξηγώντας πως η ανάγκη για αναζήτηση της αλήθειας και η έκθεση στη δημοσιότητα οδήγησαν σε εσωτερικές τριβές: «Μας παρέσυρε το ότι έπρεπε να ψάξουμε, μας παρέσυρε η δημοσιότητα. Διαφωνίες μεταξύ συγγενών, διαφωνίες νομικών, ερευνητών, διαφορετικές γνώμες. Αποπροσανατολιστήκαμε, χάσαμε την ουσία»

Ιδιαίτερα αιχμηρός υπήρξε και απέναντι στην πολιτική εκμετάλλευση της τραγωδίας: «Μας χρωματίσανε. Το βάψανε το τρένο παιδιά. Το βάψανε μπλε, πράσινο, κόκκινο, μαύριο, ό,τι βόλευε τον καθένα. Η μισή συγκάλυψη, η άλλη μισή εκμετάλλευση. Η πολιτικοποίηση των Τεμπών δεν έπρεπε να γίνει, έπρεπε να την αποφύγουμε πάση θυσία».

Ο ίδιος απηύθυνε κάλεσμα για μαζική παρουσία στη δικαστική διαδικασία που ακολουθεί: «Θα σας χρειαστούμε στα δικαστήρια, εμείς μέσα σ’ αυτά κι εσείς έξω από αυτά. Εκεί θα παλέψουμε να μπει και κάποιος επιτέλους φυλακή. Θα σταθούμε στη Χρύσα, στη Θώμη και στην Αναστασία. Δίνουμε σημείο συνάντησης στην έξοδο της πόλης μας· όταν εμείς θα μπαίνουμε στο δικαστήριο, το τελευταίο αυτοκίνητο θα ξεκινά από την Καλαμπάκα. Αυτή θα είναι απάντηση για όλους και για όλα».

Κλείνοντας, επανέλαβε: «Δε ζητάμε εκδίκηση, ζητάμε αλήθεια… Τα παιδιά μας δεν ήταν αριθμοί, είχαν όνομα, είχαν φωνή, είχαν μέλλον. Όσο μιλάμε και διεκδικούμε, εκείνα δεν σιωπούν».

Παράλληλες δράσεις μνήμης στη Λάρισα
Την ίδια ημέρα, φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας απέκλεισαν για λίγη ώρα τη σιδηροδρομική γραμμή στον σταθμό της Λάρισας, φωνάζοντας ένα προς ένα τα ονόματα των 57 θυμάτων. Η εικόνα των νέων ανθρώπων πάνω στις ράγες, στο ίδιο σημείο όπου καθημερινά περνούν τρένα, λειτούργησε ως μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι η κοινωνία δεν ξεχνά.

Παράλληλα, η μητέρα της Κλαούντια Λάττα, μαζί με φίλους, άναψε κεράκια έξω από σταθμό του ΟΣΕ στη Λάρισα την ώρα της τραγωδίας, τιμώντας τη μνήμη της κόρης της και όλων των θυμάτων.

Πηγή φωτογραφίας 1: protothema.gr
Πηγή φωτογραφίας 2: protothema.gr
Πηγή φωτογραφίας 3: protothema.gr