Η νύχτα που χάθηκε ένα παιδί
Ήταν 3 Φεβρουαρίου 2006, μια συνηθισμένη χειμωνιάτικη Παρασκευή στη Βέροια. Ο 11χρονος Άλεξ Μεσχισβίλι, με την τσάντα του στον ώμο και τα παπούτσια του μπάσκετ ακόμη δεμένα, βγήκε από το κλειστό γυμναστήριο της Ελιάς. Είχε προπόνηση, είχε σχέδια, είχε όνειρα. Θα περνούσε από το πρακτορείο ΟΠΑΠ όπου δούλευε ο πατριός του και μετά θα πήγαινε στο μάθημα ζωγραφικής.

Δεν έφτασε ποτέ. Και από εκείνη τη στιγμή, η Βέροια δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια.

Η εξαφάνιση δηλώθηκε άμεσα. Φακοί, φωνές, περιπολικά, εθελοντές. Μια πόλη ολόκληρη έψαχνε ένα παιδί. Κι όμως, όσο περνούσαν οι ώρες, κάτι σκοτεινό άρχισε να απλώνεται πάνω από τα στενά της πόλης. Κάτι που κανείς δεν ήθελε να πιστέψει.

Η σκιά της «αγέλης» – Το bullying πριν μάθουμε τη λέξη
Σαράντα ημέρες μετά, η δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη φτάνει στη Βέροια. Οι πρώτες μαρτυρίες που συγκεντρώνει δεν αφήνουν περιθώρια: μια παρέα πέντε παιδιών — δύο Έλληνες αδελφοί, ένας Αλβανός, ένας Βορειοηπειρώτης και ένας Ρουμάνος — είχαν αναπτύξει βίαιη συμπεριφορά απέναντι σε πιο αδύναμους συμμαθητές.

Τότε, η λέξη «bullying» δεν είχε ακόμη μπει στα ελληνικά σπίτια. Όμως ο Άλεξ το ζούσε καθημερινά.

Οι μαρτυρίες αρχίζουν να συγκλίνουν. Το παιδί είχε δεχτεί πίεση, χλευασμό, απειλές. Κάποιοι συμμαθητές τον είχαν δει φοβισμένο. Κάποιοι άλλοι τον είχαν δει να τρέχει. Κανείς δεν είχε φανταστεί το τέλος.

Οι ομολογίες που ειπώθηκαν ψιθυριστά και ανακλήθηκαν με κραυγές
Οι ανήλικοι αρχίζουν να μιλούν. Και μετά να σωπαίνουν. Και μετά να αναιρούν.

Η ιστορία που ξετυλίγεται είναι φρικτή: ένα κυνηγητό έξω από το Δημαρχείο, μια τρικλοποδιά, ένα χτύπημα στο κεφάλι, αίμα που κυλάει στα σκαλιά. Ο Άλεξ μένει ακίνητος. Τα παιδιά πανικοβάλλονται. Τον μεταφέρουν σε ένα ακατοίκητο σπίτι. Δύο μέρες αργότερα, τον βάζουν σε ένα οικοδομικό καρότσι και τον πηγαίνουν στο ρέμα της Μπαρμπούτας.

Και μετά — σιωπή. Μια σιωπή που κράτησε χρόνια.

Μια γυναίκα, φίλη της οικογένειας των δύο Ελλήνων αδελφών, καταθέτει ότι άκουσε το μικρότερο παιδί να παραμιλά: «Πέθανε το παιδί… Φωνάξτε τον παππού». Ο παππούς, που αργότερα θα καταδικαστεί για υπόθαλψη και ψευδορκία, θεωρείται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο κουκούλωμα.

Η Δικαιοσύνη μίλησε – αλλά δεν απάντησε
Το 2009, πέντε ανήλικοι κρίνονται ένοχοι για θανατηφόρα σωματική βλάβη και περιύβριση νεκρού. Το 2011, ο παππούς των δύο αδελφών καταδικάζεται σε 4,5 χρόνια φυλάκιση. Το 2014, η μητέρα του Άλεξ δικαιώνεται αστικά με αποζημίωση 150.000 ευρώ.

Κι όμως, η πιο βασική απάντηση — η σορός — δεν βρέθηκε ποτέ. Και χωρίς αυτήν, η υπόθεση δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά.

Η Νατέλα – Η μάνα που ζει σε ατέρμονη αναμονή
Είκοσι χρόνια μετά, η Νατέλα Ιτσουαΐτζε μιλά σαν να είναι ακόμη εκείνη η νύχτα. Η φωνή της σπάει, αλλά δεν λυγίζει.

«Είμαστε σε μια κατάσταση ατέρμονης αναμονής… Δεν έχουμε μέλλον», λέει. «Όσο ζω, ο Άλεξ θα είναι μέσα μου. Δεν ξεχάσαμε. Ούτε συγχωρήσαμε».

Το πιο σκληρό για εκείνη δεν είναι μόνο ο θάνατος. Είναι ότι δεν έχει τάφο. Δεν έχει μια πλάκα να ακουμπήσει το χέρι της. Δεν έχει ένα κερί να ανάψει.

Και κάθε φορά που συναντά τους συμμαθητές του Άλεξ, πλέον ενήλικες, η καρδιά της ραγίζει: «Εκείνοι μεγάλωσαν… Ο Άλεξ;»

Ο Γιώργος Τσούκαλης – Ο ερευνητής που δεν ξέχασε
Ο ιδιωτικός ερευνητής Γιώργος Τσούκαλης, που ασχολήθηκε από την πρώτη στιγμή με την υπόθεση, κουβαλά ακόμη τις εικόνες, τις φωνές, τα βλέμματα.
«Ήταν ένα λαμπερό, ξεχωριστό παιδί», λέει. «Η Νατέλα δίδαξε ήθος και αξιοπρέπεια σε όλη την Ελλάδα».

Η συνάντηση που έσπασε την ομερτά
Ο Τσούκαλης θυμάται τη στιγμή που η μητέρα του Βορειοηπειρώτη περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια το περιστατικό στα σκαλιά του Δημαρχείου. Την τρικλοποδιά. Το χτύπημα. Το αίμα που σκούπισε ο γιος της με μια χαρτοπετσέτα από σουβλάκι.

Η Νατέλα βγήκε από το δωμάτιο κλαίγοντας με λυγμούς.

Το τηλεφώνημα στα Τέμπη
Ένα βράδυ, καθώς ο Τσούκαλης επέστρεφε στην Αθήνα, δέχτηκε τηλεφώνημα: ο γιος της γυναίκας είχε κάνει σχεδιάγραμμα για το σημείο όπου άφησαν τη σορό.Επέστρεψε αμέσως στη Βέροια. Πήγαν στο σημείο. Δεν βρήκαν τίποτα.

Η πιο σκοτεινή δήλωση – Η αποκάλυψη στο OPEN
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN, ο Τσούκαλης είπε τη φράση που πάγωσε ξανά την Ελλάδα:

«Ενδεχομένως τη σορό του Άλεξ να την έκαψαν».

Εξήγησε ότι εκείνες τις ημέρες είχε ξεσπάσει φωτιά στη χωματερή. Και ότι, λόγω χιονιού και παγωνιάς, αποκλείεται να προκλήθηκε από αυτοανάφλεξη. Άφησε έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποιοι να μετέφεραν εκεί τη σορό και να την εξαφάνισαν ολοκληρωτικά.

Η κυνικότητα που δεν ξεχνιέται
Όταν ρώτησε έναν από τους ανήλικους πώς χτύπησαν τον Άλεξ, ειδικά εκείνος που ήταν κοντός, η απάντηση ήταν: «Γιατί; Δεν σου μετράω;»
Μια φράση που δεν σβήνει ποτέ.

Είκοσι χρόνια μετά – Το ερώτημα που δεν απαντήθηκε
Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή. Οι δράστες έχουν ενηλικιωθεί. Κάποιοι κρίσιμοι μάρτυρες έχουν φύγει από τη ζωή. Οι έρευνες ξανανοίγουν κατά καιρούς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Και το ερώτημα παραμένει: Πού βρίσκεται ο Άλεξ;

Μια συγγνώμη που άργησε – Ένα μήνυμα για τη Νατέλα
Μια γυναίκα, μια μάνα, μια τηλεθεάτρια γράφει στη Νατέλα:
«Σου ζητώ συγγνώμη για όσα δεν φρόντισα ως πολίτης να ισχύουν σ’ αυτή τη χώρα… Εύχομαι να βρεις ό,τι έχει απομείνει από το παιδί σου και να το θάψεις στην αξιοπρεπή σιωπή που του αξίζει…»

Και ίσως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, να βρεθεί κάποτε η λύτρωση που δεν ήρθε ποτέ.

Πηγή φωτογραφίας 1: msn.com
Πηγή φωτογραφίας 2: daddy-cool.gr
Πηγή φωτογραφίας 3: thetoc.gr
Πηγή φωτογραφίας 4: thetoc.gr